Manastir Sopoćani nastao je pod okriljem kralja Stefana Uroša I i smešten je nedaleko od izvora reke Raške. Ovaj dragulj srpske srednjovekovne države Nemanjića prostire se 17 km zapadno od Novog Pazara. Kralj Stefan Uroš I, treći sin kralja Stefana Prvovenčanog, ostavio je iza sebe monumentalno nasleđe koje nadmašuje sve prethodne srpske crkve svojom grandioznošću i lepotom.
Manastir Sopoćani ponosno nosi teret izuzetnih fresaka, koje su pravo remek-delo umetnosti i koje su mu donele svetsku slavu. Danas se smatra jednim od najcenjenijih srpskih kulturnih spomenika, a već 1979. godine uvršten je na UNESKO-vu listu svetske baštine kao deo monumentalnih spomenika srednjeg veka, zajedno sa Starim Rasom.
Iako tačan datum nastanka manastira nije precizno utvrđen, pretpostavlja se da je podignut u drugoj polovini vladavine kralja Stefana Uroša I, verovatno oko 1260. godine. Slikarski majstori su tokom šezdesetih godina 13. veka stvorili freske koje i danas ostavljaju zapanjujući utisak. Period osmanske vlasti u 17. veku doneo je značajna oštećenja manastiru, ali je hrabra obnova usledila u prvim decenijama 20. veka.
Nakon obnove, manastir je neko vreme bio namenjen ženskom monaštvu. Međutim, 1996. godine, pod vođstvom deset monaha i iskušenika iz manastira Crna Reka, manastir je ponovo vraćen u opšti monaški život. Danas, trideset monaha i iskušenika čini zajednicu unutar manastira Sopoćani, koji pripada Eparhiji raško-prizrenskoj Srpske pravoslavne crkve.
Arhitektura manastira odražava klasične oblike raške škole. Crkva Svete Trojice ima jednobrodnu građevinu sa polukružnom apsidom, bočnim prostorijama, kružnom kupolom i spoljnim pripratom. Kralj Dušan je između 1338. i 1345. godine dodao spoljni priprat sa trospratnim zvonikom, što je doprinelo estetskom bogatstvu kompleksa.
Tematika fresaka obuhvata praznične scene, događaje iz Hristovog života, liturgijske kompozicije i likove svetitelja. Jedna od najcenjenijih fresaka je Uspenje Presvete Bogorodice, koja dominira čitavim zapadnim zidom.
